RunePL.com polski portal poświęcony grze runescape!

Legenda o Arravie 4

^{Legenda o Arravie IV}

^{By Badun}

Anonimowy autor, skopiowane ze zwoju zwanego Arrav z Avarrocka, bohater ludzi.

________________________________________________________________________________

Klątwa zdjęta

Avarrocka została odbudowana i nim minęły trzy lata, była znowu pełnym wrzawy miastem. Kupcy – nie obawiając się już ataków ze strony goblinów – przywozili trzy razy więcej towarów niż przedtem, bardowie przybywali z odległych ziem, by sprawdzić, kto zawarł pokój z goblinami.

Jednakże Arrav był niespokojny. Każdej nocy patrzał w niebo szukając znaków; zapowiedzi jego zniszczenia. Wiedział, że jeżeli kiedykolwiek zobaczy te znaki, powinien opuścić swój dom żeby uratować bliskich. Każdej nocy patrzał w niebo i gwiazdy, przypatrując się ruchom w ciemności, ptakom, kometom.

I jak już zapominał o swoim przeznaczeniu, dwa lata po zawarciu pokoju, Arrav znów miał sen, w którym pojawiła się czarna i zła postać.

Po środku pola, obok upiornej rzeki stał Zemouregal. Po raz kolejny marhjarrat był ubrany w czarną szatę. Na nogach miał czarne buty zaś na rękach czarne rękawice.

„Nie powiodło ci się, Arrasie” przemówił Zemouoregal barwą głosu tysięcy szepczących ostrzy „Przybędę do Avarrocki i zniszczę ją. Żadne łzy nie zostaną za nią przelane, bo zniszczę wszystkich ludzi – zobaczysz jak prastara rasa powraca do władzy. Moje legiony zakryją horyzont z każdej strony, a ty będziesz ostatnim, który będzie widział światło. Przyrzekam ci to.”

Arrav otworzył swoje usta, chcąc przemówić, lecz wydobyły się z niej jedynie pająki. Przebiegły po jego twarzy, gryząc przebiegły przez jego klatkę i ręce. Ten sen tak go przeraził, że obudził się z krzykiem.

Tych kilku starców, którzy uciekli ze zniszczenia Avarrocki usłyszeli krzyk, i wiedzieli, że Arrav ich opuści. O poranku, wszyscy wstali by go poszukać, ale jego dom był pusty. Nie wziął ze sobą nic oprócz broni i zbroi, tak jakby wyszedł na polowanie.

Starcy byli przestraszeni, i zebrali się na rozmowę o przeznaczeniu Arrava, o potrzebie odnalezieniu starych sojuszników. Wysłali posłańców, aby zebrać porady od krasnoludów i ludzi z odległych ziem.

________________________________________________________________________________

Tarcza zostaje dana

Arrav znał swoją drogę. Biegł przez sześć dni, z przystankami na łyk wody lub kęs twardego chleba. Biegł w kierunku Imcando, i na końcu szóstego dnia dobiegł przed ich wodza i padając ze zmęczenia poprosił o pomoc.

„Mądry przyjacielu, miałem sen o Zemouregalu i teraz nie planuje zniszczyć tylko mojego domu, a wszystkich moich ludzi, na każdym krańcu tego świata.”
Wódz podniósł swą rękę by uciszyć Arrava. „Arravie, wiemy o twoim przeznaczeniu i wiemy, że Wróg powiększa swe siły. Nasi mędrcy wyczuli ciemność nadchodzącą z północy. W ogniach zaklętej kuźni widzieli przyszłość, i tylko jedna droga jest dla nas otwarta. Gdy Wróg wybije ludzi, spojrzy w naszym kierunku i zostaniemy odtrąceni na bok i kompletnie wyniszczeni. Tarcza jest twoja, bo tylko ty możesz go powstrzymać.”

Po tym, Arrav wstał. Krasnoludy widziały, że jest pełen godności, i przyniosły tarczę. Choć dla Arrava wyglądała jak zwykła tarcza, Imcando widzieli w niej misterną sztukę i zaklętą w niej magię. Arrav przytrzymał ją przed sobą, mając nadzieję, że zobaczy to, co widziały w niej krasnoludy.

Wódz Imcando wyszedł na przód, sięgając Arravowi zaledwie do pasa i zaczął wyjaśniać „Zaklęcia tej tarczy będą cię bronić przeciwko każdego typu magii, jaki Mahjarrat może przywołać. Dlatego właśnie Zemouregal ją chce: gdyby ją posiadał mógłby zabić każdego ze swoich współplemieńców. Mahjarrat to odosobniona i zazdrosna rasa, której członkowie zawsze dążą do bycie ponad drugimi, żeby sobą władać. Weź tą tarczę ze sobą, a Zemouregal nie będzie miał nad tobą żadnej władzy.”

Arrav wziął tarczę w rękę, szybko ukłonił się i wybiegł.

________________________________________________________________________________

Przeznaczenia Arrava wypełnione

Wiedząc, że wkrótce jego dom będzie zagrożony, Arrav biegł z powrotem tam szybko jak tylko mógł. Ludzie z Avarrocki nie próżnowali podczas jego obecności, gdy przybył zobaczył pod bramą jakąś setkę wojowników z innych ziem ludzi. Wewnątrz murów stały dwa tuziny krasnoludów w ciężkich zbrojach, uzbrojonych w topory i młoty. Trwały przygotowania do oblężenia.

Arrav poszedł prosto do Sali Starców i wchodząc, przytrzymał tarczę przed sobą.

„Wróciłem z tarczą Imcando, która będzie zgubą Zemouregala” powiedział „Jego czary zostaną dzięki niej zniszczone, a ja przetnę jego gardło swym mieczem! Ludzie nie muszą się bać, bo dopóki żyje ten świat będzie niebem dla nas i piekłem dla naszego wroga.”

Starszyzna mówiła między sobą przyciszonymi głosami, nie chcąc by Arrav ich usłyszał. Po chwili najstarszy z nich podniósł głowę by przemówić:

„Arravie z Avarrocki, widzimy, że masz wiarę w naszych bogów i siłę w swoich ramionach, ale hordy wroga, które się przed nami gromadzą są niezliczone. Nasi posłańcy mówią, że idą w tą stronę, niszcząc i paląc wszystko po drodze. Jutro ich armia przybędzie pod nasze mury. Wierzymy w ciebie, ale musisz się pośpieszyć z przygotowaniami do bitwy.”

Arrav był zmęczony podróżą, ale wiedział, że starszyzna miała rację. Odpoczywając przez zaledwie minimalne chwile, zebrał wszystkich mężczyzn i kobiety w Avarrocce i uzbroił ich, w co tylko miał. Widły, patyki i łopaty były głównym źródłem jego obrony. Żołnierze, którzy przybyli z daleka znali swoje obowiązki, zaś łucznicy stali na murach. Krasnoludy wykopały dziury pod murami, i porobiły prowizoryczne pułapki, które miały za zadanie spowolnić wroga.

Całą noc trwało przygotowywanie miasta, ale gdy nadszedł poranek, wszyscy podupadli na duchu.

Od horyzontu do horyzontu ciągnął się cień, poruszając się i skręcając się niczym bestia. Na przedzie, Arrav widział wysoką, ciemną sylwetkę Zemouregala. Jego oczy były niczym płonące węgle, a wokół niego krążył czarny dymy i węże z krwi.

Niecałe sto jardów od murów szkielety i zombie się zatrzymały. Zemouregal wyszedł na przód i - patrząc w miejsce, w którym stał Arrav – stanął i zaczął się śmiać. Na niebie ponad nimi, zaczęły się kształtować przerażające formy ognia i dymu, krążąc wokoło pola bitwy nim runęły w kierunku obrońców.

Setki strzał przeleciały przez chmury trafiając wielu obrońców i pozbawiając ich życia. Ale gdy jedna ze strzał trafiła Arrava nagle spalała się ona w powietrzu. Arrav poprowadził obrońców przez rzekę by stawić czoła armii Mahjarrata.

Armia nieumarłych runęła do przodu jak jeden, strzały leciały w ich stronę niczym deszcz. Nic nie mogło jednak powstrzymać ich ataku, i obrońcy murów przypatrywali się tylko jak ich bracia musieli walczyć z tymi, którzy niegdyś byli jednym z nich. Każdy człowiek, który padł raz jeszcze wstawał machając bronią. Arrav stał pośrodku tej walki niczym wojownik bogów. Każdy, który próbował się do niego dostać ginął, by już nigdy nie wstać. Wkrótce wokół niego leżały sterty ciał.

Pobiegł na przód w środek armii Zemouregala, wycinając sobie drogę do czarodzieja. Za nim, Avarrocka wystawiła silną obronę, ale brzegi miasta już płonęły a na ulicach biegały grupy wrogów. Jedynie przy blokadach i ufortyfikowanych domach ludzie i krasnoludy spowalniali atak wroga.

W końcu, Arrav przebił się przez armię wroga i spojrzał na Zemouregala. Mahjarrat nie był tak wysoki jak Arrav, ale trzymał w ręce miecz z dymu i cienia.

„Twój koniec jest bliski, głupcze” powiedział Zemouregal „twoja tarcza może obroni cię przed moją magią, ale twój dom utonie w krwi. Nawet teraz, twoi ludzie giną tylko po to by zasilić moją armię jako niewolnicy. A teraz, moje agresywne dziecko, poznasz moją siłę.”

Z tymi słowami, Zemouregal skoczył na przód z prędkością, jakiej Arrav jeszcze nigdy nie widział. I choć ciało Zemouregala było chude, każde uderzenie, które zadał Arravowi ciągnęło z sobą wielką siłę. Jedyne, co Arrav mógł zrobić było bronić się, a za nimi Avarrocka płonęła.

Rozumiejąc, że jego przeznaczenie nie jest przeznaczeniem jego ludzi, Arrav zaprzestał. Miecz czarodzieja przedarł się przez jego obronę i wbił głęboko w udo. Zemouregal zaczął się z niego śmiać, i odrzucił do tyłu swój kaptur. Czaszka z płonącymi oczodołami spojrzała ponad zniszczone pola, i jego wzrok niósł ze sobą złą magię i śmierć. Arrav spojrzał na swoją tarczę, bez śladu walki i zrozumiał swoje prawdziwe przeznaczenie.

Biegnąc z powrotem do miasta, Arrav złapał kraniec swej tarczy i rzucił nią. Wylądowała po środku ulicy, i na początku nic się nie działo, ale chwilę później wszyscy nieumarli rozpadli się na proch, ognie wymarły a podniebne horrory wykrzyczały po raz ostatni. Kilku ludzi wyszło zza barykad a krasnoludy wyjrzały znad stert ciał, zastanawiając się, co się stało. Młody człowiek, nie mógł mieć więcej niż szesnaście lat, stał pośrodku trzymając tarczę.

Arrav od razu rozpoznał tego człowieka: był to wnuk jednego ze starszyzny, który rozmawiał z nim poprzedniej nocy, człowiek pełen oddania i honoru. Ale zanim mógł pomyśleć cokolwiek innego, magiczny pocisk uderzył Arrava w plecy.

Zemouregal stanął na nim, gdy ten próbował przewlec się przez błoto i brud.

„Głupcze!” Wysyczał Mahjarrat „Oddałeś się by obronić swój dom, ale nic nie może go obronić przede mną. Jeszcze kiedyś wrócę. Wieki płyną niczym moment dla mojego plemienia, i nic nie może się długo przeciwstawiać naszej woli. Kiedy wrócę, ty poprowadzisz moją armię. Będziesz moim najlepszym wojownikiem; będziesz cierpiał wiedząc, że chciałeś uratować swoich ludzi, ale zamiast tego ich zniszczysz.”

Oleisty dym wyleciał z rąk Zemouregala i oplótł leżącego Arrava w ciasnym uścisku. Przez chwilę, próbował walczyć, ale moment później leżał na ziemi z białą twarzą. Arrav, największy bohater ludzi, był martwy.

Pamiętamy Arrava za jego poświęcenie. Pamiętamy, że nie wybrał swojego przeznaczenia i jest on dla nas przykładem; bo choć był szybszy i silniejszy niż jakikolwiek człowiek, każdy może być tak oddany i silny duchem jak on. Pamiętamy go również, bo musimy być przygotowani na jego powrót.